برداشتن اسکارهای صورت و بدن توسط جراحان و متخصصان با در نظر گرفته ظاهر آنها روی سطح پوست و با استفاده از روش های درمانی متعدد صورت می پذیرد. پوست به عنوان یکی از دارایی ها و اعضای مهم انسان تاثیر زیادی بر زیبایی دارد و هر گونه سوختگی، جوش، حساسیت های پوستی، جراحت و آسیب هایی نظیر جراحی می تواند تغییرات بزرگی در ظاهر آن ایجاد کنند و باعث ایجاد اسکار گردند. اگرچه اسکارها دائمی هستند، اما در مراحل اولیه ظهور خود بسته به شدت آسیب و اندازه زخم روی صورت و بدن طی یک دوره دو ساله بهبود و محو می گردند و بعد از این مدت، میزان محو شدن به شدت کاهش یافته و روی پوست باقی می مانند.
چنانچه این اسکارهای باقی مانده براحتی قابل پنهان شدن باشد، هیچ جای نگرانی نیست ولی در مواردی که فرد به علت هایی نظیر سوختگی از روش پیوند پوست یا سایر جراحی ها برای بهبود محل زخم استفاده نماید، در آن محل یک اسکار بسیار واضحی ایجاد می شود که علاوه بر ایجاد ناراحتی روانی اجتماعی در فرد می تواند موجب محدودیت حرکتی او نیز بگردد. در اینصورت برای حل این مشکل می بایست به یک جراح پلاستیک یا متخصص پوست جهت برداشتن آن مراجعه نمود. دکتر هادی دادجو دارای فلوشیپ جراحی پلاستیک، زیبایی و ترمیمی می باشند که با علم و تجربه وافری که طی جراحی هایی متعدد و موفق خود کسب نموده است، در حال حاضر به عنوان یکی از بهترین پزشکان تو این حیطه به شمار می آید و هم اکنون نیز در کلینیک کاشت مو و زیبایی سیب شیراز مشغول خدمت رسانی به شما عزیزان می باشد.
با توجه به انواع مختلف اسکارها گزینه های درمانی مختلفی برای برداشتن اسکارهای صورت و بدن وجود دارد که در ادامه علاوه بر معرفی اسکار و انواع متعدد آن قصد داریم به شرح مختصری از انواع روش های درمانی اسکارهای صورت و بدن بپردازیم.
اسکارهای صورت و بدن و آشنایی با انواع متعدد آنها
زمانی که لایه ی عمیق پوست پس از آکنه فعال، تصادف، بیماری و جراحی آسیب ببیند یا زخم گردد، گلبول های سفید بدن به طور طبیعی با تولید و تشکیل فیبرهای کلاژن جدید در محل زخم و جایگزین آن با رشته های آسیب دیده، شروع به ترمیم و بهبود آن محل آسیب دیده می نماید که به این فیبر های کلاژن اسکار می گوییم.
انواع اسکارهای صورت و بدن
با توجه به این که گزینه های درمانی مختلفی در جهت برداشتن اسکارهای صورت و بدن و بهبود ظاهر اسکارها وجود دارد. جراح پلاستیک یا متخصص با توجه به نوع اسکار بهترین درمان را به شما توصیه می نماید. در ادامه به شرح مختصری از انواع اسکارهای صورت و بدن می پردازیم:
۱- اسکارهای کلوئیدی: این نوع اسکارها که بعد از ترمیم زخم به صورت برجسته روی پوست قابل مشاهده هستند، فراتر از محل زخم گسترش و رشد می نمایند و حتی با گذشت زمان می توانند موجب اختلال در حرکت فرد گردند.
۲- اسکارهای انقباضی: این نوع اسکار که در اثر سوختگی ایجاد می شود، علاوه بر سفت نمودن پوست شما میتواند توانایی حرکت شما را نیز مختل نماید. این نوع اسکارها زمانی که عمیق تر شوند، می توانند بر عضلات و اعصاب نیز تأثیر بگذارند.
۳- اسکارهای بر جسته یا هایپرتروفیک: این نوع اسکارها همانند اسکارهای کلوئید، برجسته و قرمز رنگ هستند، با این تفاوت که از محل زخم یا آسیب فراتر نمی روند و با گذشت زمان ممکن است کوچکتر نیز بگردند.
۴- اسکارهای فرورفته یا آتروفیک: در صورت ابتلا به آبله مرغان، آکنه یا جوش های عمیق و چرکی، انواع مختلفی از اسکارها به صورت حفره های فرو رفته عمیق و گرد روی پوست پدیدار می شوند.
درمان های توصیه شده جهت برداشتن اسکارهای صورت و بدن
با توجه به وجود چندین روش موثر در جهت برداشتن اسکارهای صورت و بدن، متخصصان با در نظر گرفتن نوع آنها از بهترین درمان ها در جهت بهبود بافت و وضعیت کلی پوست استفاده می نمایند. انواع درمان های توصیه شده برای رفع اسکار شامل:
• درمان های موضعی: معمولاً برای برداشتن اسکارهای صورت و بدن قبل استفاده از گزینه های تهاجمی تر از درمان های موضعی همچون، کورتیکواستروئیدهای موضعی بدون نسخه، کرم های آنتی هیستامین و پمادهای بی حس کننده، ژل های سیلیکونی و غیره استفاده می گردد که این نوع درمان ها با کاهش خارش و ناراحتی موجب بهبودی اسکار می گردند.
آنتی هیستامین ها: استروئیدها یا آنتیهیستامین ها برای زخمهای بسیار حساسی مورد استفاده قرار می گیرد که باعث ایجاد خارش پوستی گردیده اند.
ژل های سیلیکونی: در صورت ابتلا به اسکار ناشی از آکنه شدید و مشورت با پزشک خود می توانید از درمان فشاری یا پوشش ژل سیلیکونی به منظور کمک به درمان اسکار و یا به عنوان مراقبت پیشگیرانه استفاده نمایید. سیلیکون، فرم ورق و یک پوشش نرم زخم است که با مهر و موم کردن جای زخم و هیدراته نگه داشتن آن محل می تواند از تشکیل اسکارهای کلوئیدی جلوگیری نماید. برای اثربخشی مطلوب، این نوع ورقه ها می بایست بیش از ۱۲ ساعت در روز و حتی برای هفته ها تا ماه ها روی اسکار باقی بمانند.
در حال حاضر فرمت های ژل سیلیکونی یکبار مصرف در اکثر داروخانه ها یافت می شود که در عین راحتی مقرون به صرفه نیز می باشند.
• درمان های تزریقی: کورتیکواستروئید که از آن به تنهایی یا با سایر درمان ها برای از بین بردن اسکارهای برجسته، ضخیم یا قرمز یا همان اسکار کلوئید و هایپرتروفیک استفاده میشود، از طریق از بین بردن فیبروبلاست های روی سطح پوست موجب بازسازی بافت اسکار می گردد. در وهله ی اول به منظور تست آلرژی و جلوگیری از التهاب موضعی، خارش و درد ناشی از حساسیت، چندین تزریق کوچک در بافت اسکار انجام می شود و بسته به نوع اسکار و پاسخ به آزمایش تزریق استروئید، گاهی اوقات تزریق در فواصل ۴-۶ هفته برای چندین ماه انجام می شود. تزریق این نوع ماده و سایر پرکننده ها، مانند کلاژن علی رغم برخورداری از نتایج فوری و مناسب بودن برای انواع اسکارهای حفره ای، دائمی نیستند.
• درمان های سطحی: در درمان های سطحی که لایه برداری پوست صورت می پذیرد، لایه بالایی پوست آسیب دیده به منظور ایجاد لایه های جدید و صاف تر پوست از بین می روند و با بهبود بینظمیهای سطحی و ناهمواریها باعث میشود جای زخمها کمتر دیده شوند. درمان های سطحی شامل:
۱- درم ابریژن: این دستگاه با چرخش سریع خود و برداشتن لایه ی فوقانی و قسمتی از لایه میانی پوست، موجب بازسازی و کلاژن سازی مجدد پوست توسط سلول ها می گردد که متخصصان قبل از انجام آن از یک بی حسی موضعی استفاده می نمایند.
۲- پیلینگ یا لایه برداری شیمیایی: به کمک این نوع لایه بردار که توسط نوعی اسید مخصوص و قوی انجام می گردد، می توان نسبت به لایه رویی کامل پوست و برداشتن اسکارهای صورت و بدن اقدام نمود. پبلینگ های شیمیایی متعددی از سبک تا عمیق وجود دارد که لایه برداری شیمیایی عمیق تر نتایج چشمگیرتر با مدت زمان بهبودی طولانی تری را ارائه می دهد.
۳- لیزر: این نوع درمان که با پیلینگ شیمیایی و درم آبریژن شباهت های زیادی دارد، از تاباندن نامنظم پرتوهای متمرکز نور به پوست، در جهت برداشت لایه خارجی پوست استفاده می نماید و با صاف و نرم نمودن اسکارها و بهبود تغییر رنگ آن موجب بخشیدن ظاهری سفت و جوان تر به پوست می گردد.
• درمان جراحی: یکی از روش های برداشتن اسکارهای صورت و بدن جراحی می باشد که میزان برداشتن بافت اسکار به اندازه و محل آن بستگی دارد و در این شیوه از روش های متعدد به منظور کم تر دیده شدن اسکار استفاده می گردد. اگر جراحی اخیر شما باعث ایجاد اسکار یا جای زخم شده است، بهتر است حداقل یک سال قبل از تصمیم گیری در مورد درمان آن صبر کنید، چه بسا بسیاری از اسکارها با گذشت زمان محو یا کمتر دیده می شوند.
